ZythMC

Domenica è il giorno peggiore della settimana. Lo dico da sempre, anche quando lavoravo in un altro posto e il lunedì non era ancora diventato questo mostro. La domenica non c'è niente da fare, niente da aspettare. Solo il tempo che passa e tu che lo guardi passare.

Vivo da sola da tre anni. L'appartamento è piccolo, un bilocale con una cucina che non ho mai veramente imparato a usare. La domenica mi sveglio tardi, resto a letto con il cellulare, rispondo ai messaggi della famiglia, guardo foto di cani, aspiro, lavo i piatti. Verso sera mi sdraio sul divano e aspetto che sia lunedì.

Quella domenica era uguale alle altre. Forse peggio, perché pioveva.

Avevo già finito una serie, letto venti pagine di un libro che non mi prendeva, mangiato un toast guardando il soffitto. Erano le quattro e mezza. Fuori era buio come a mezzanotte.

Ho aperto il tablet senza pensarci.

Non so nemmeno perché. Forse perché un collega qualche giorno prima, in pausa caffè, aveva detto: «Io ogni tanto butto dieci euro su un casinò non aams senza documenti, è comodissimo, non chiedono niente». Se n'era parlato due minuti, poi la discussione era finita lì. Ma quella frase mi era rimasta in testa. Non so perché.

Ho cercato. Ho trovato. Sembrava tutto molto semplice.

Mi sono registrata. Nome falso? No, il mio. Indirizzo, email, una password che uso per le cose poco importanti. Zero foto, zero documenti, zero attese. In trenta secondi ero dentro.

Ho ricaricato venti euro.

Non sapevo cosa fare. Le slot mi sembravano tutte uguali, una giostra di luci e simboli che non capivo. Ho cliccato a caso su una, perso due euro, riprovato, perso altri tre. Niente di speciale. Stavo già per chiudere quando ho visto un gioco con un nome strano: Book of Dreams. L'ho aperto.

La grafica era diversa. Più scura, quasi notturna. C'era una musica lenta, un tizio che parlava in inglese. Ho puntato cinquanta centesimi.

Ho perso.

Altri cinquanta centesimi.

Perso.

Poi, senza nemmeno rendermene conto, ho cominciato a fare giri veloci. Uno dietro l'altro. Un euro, due, tre. Perdevo sempre, ma non mi fermavo. Ero ipnotizzata.

Dopo venti minuti avevo perso quasi tutto.

Ero sdraiata sul divano con il tablet sulla pancia. Fuori pioveva forte. La stanza era buia, l'unica luce veniva dallo schermo. Ho pensato: che tristezza. Che domenica di merda. E ho schiacciato l'ultimo giro.

Lo schermo è esploso.

Letteralmente. Non so come descriverlo altrimenti. I simboli hanno cominciato a lampeggiare, la musica è diventata alta, una cascata di monete è scesa dall'alto. Sul contatore i numeri volavano. Cinque, dieci, venti, cinquanta, cento.

Centosettanta.

Ho lasciato il tablet sul tavolino. Mi sono alzata, sono andata in cucina, ho bevuto un bicchiere d'acqua. Quando sono tornata i numeri erano fermi: duecentoquaranta euro.

Non è una cifra che cambia la vita, lo so. Ma per me, in quel momento, era come aver trovato venti euro in una giacca che non mettevi da mesi. Solo che erano molti di più.

Ho ritirato subito. Centonovanta, ho lasciato cinquanta lì dentro, per sicurezza. Il bonifico è arrivato in dieci minuti.

La domenica sera, di solito, io mi faccio la pasta e mi addormento sul divano. Quella sera no. Quella sera ho acceso tutte le luci, ordinato una pizza, messo su un film che mi piace. Ho spento il telefono e non ho pensato a niente.

Nei giorni dopo, ci ho riprovato.

Non voglio dire che ho vinto sempre. Ho perso, vinto, riperso. Ho imparato le regole di qualche gioco, ho capito quali slot mi piacevano. Ho scoperto che giocare con calma, senza fretta, è un modo per spegnere il cervello. Non ci pensi ai problemi, alla solitudine, al lunedì che arriva. Pensi solo a quello schermo.

Una sera, mentre aspettavo un amico al bar, ho aperto l'app. Ho fatto tre giri, vinto venti euro, chiuso. Lui è arrivato e non gliel'ho detto. Era la mia cosa.

Qualche settimana dopo ho rifatto la ricarica. Volevo provare un nuovo sito, ma non avevo voglia di passare attraverso tutte quelle verifiche. Allora ho cercato un casinò non aams senza documenti, veloce, senza burocrazia. L'ho trovato in un minuto. Ho giocato mezz'ora, perso quindici euro, chiuso.

Non mi importava.

La verità è che non gioco per i soldi. Non mi interessano le vincite grosse, quelle da mille euro che ti cambiano la vita. Io gioco per il momento in cui lo schermo si accende e fuori piove e tu sei lì, sul divano, con il tablet sulla pancia. E per qualche minuto non hai bisogno di nient'altro.

Mia madre dice che mi devo trovare un hobby. Dice: «Esci, conosci qualcuno, fai qualcosa». Forse ha ragione. Ma il fatto è che non cerco niente. Non cerco persone, non cerco avventure. Cerco solo un posto dove il tempo smette di pesare.

Adesso, la domenica pomeriggio, quando comincia a fare buio, apro il tablet. Non sempre gioco. A volte guardo solo la homepage, scorro i giochi, leggo i nomi. Book of Dreams, Starburst, Gonzo's Quest. Sembrano titoli di film che non ho mai visto.

Poi, se ho voglia, ricarico venti euro. Gioco piano. Se vinco, bene. Se perdo, chiudo.

L'altra sera mia sorella mi ha chiesto se ho paura di diventare dipendente. Le ho detto di no. Non so se è vero. So che quando apro quel casinò non aams senza documenti, non è per sfida, non è per rabbia. È solo per stare un po' con me stessa.

E non è una brutta cosa.

Oggi è di nuovo domenica. Fuori c'è il sole, per una volta. Forse esco. Forse no. Il tablet è lì sul tavolo, acceso.

Vediamo.

Nigdy nie myślałem, że moje życie będzie tak wyglądać. Po trzydziestce, z dyplomem informatyka w kieszeni, a moją główną pracą jest… przewijanie taśmy w fabryce opakowań. Nocna zmiana. Od dziesiątej do szóstej. Rytm jest prosty: stuk, stuk, stuk – kolejna tekturowa pudełko mknie na taśmie, ja poprawiam je, jeśli skręciło, i czekam na następne. Myśli wirują w głowie, ale ręce wykonują tę samą, monotonną pracę. Robię to od dwóch lat, od kiedy firma, w której pracowałem, zwinęła dział IT. Życie.

Za to dzienna praca – ta prawdziwa – zaczyna się o ósmej rano. Wtedy jestem „panem informatykiem”, który jeździ po mieście i naprawia komputery emerytom, małym firmom, wszystkim, którzy nie chcą płacić korporacyjnych cen. To mój świat. Zapach kurzu z wentylatorów, góry skrętek i te oczy ludzi, gdy po kliknięciu znów widać pulpit. To kocham. Ale to nie wystarczało, żeby wyżyć.

Pewnej nocy, między stukotem taśmy, kolega z zmiany, Mariusz, zapytał: „Hej, Krzysiek, ty się znasz na tych internetach. Gdzie by tu bezpiecznie, dla zabawy, rzucić parę groszy? Tak po pracy, żeby nie zasnąć?”. Pokręciłem głową. Nie moja bajka. Ale Mariusz nalegał. „No ludzie gadają, sprawdzałem, to nie żaden szwindel. Mówią, że w kasyno vavada wszystko jasno, wypłaty idą. Tylko nie wiem, jak tam się rejestrować i co wciskać”.

Postanowiłem mu pomóc. Czysto technicznie. To jak konfiguracja routera. Po zmianie, u niego w domu, otworzyłem laptopa. Pokazałem mu proces krok po kroku. Interfejs był rzeczywiście przejrzysty, nie wyglądał na podejrzany. Mariusz wrzucił pięćdziesiąt złotych, zagrał kilka razy w jakiegoś owocowego automata i… przegrał. Wzruszył ramionami. „No coż, zabawa była”. A ja w głowie miałem już analizę: losowy generator liczb, szanse podane, mechanika prosta. Dla mnie to był po prostu kolejny system. Bezduszny i przewidywalny.

Ale coś we mnie zostało. Ta myśl: „A co, jeśli podejdę do tego jak do zadania? Nie jak do magii, tylko jak do algorytmu?”. To wyzwanie informatyka. Postanowiłem to potraktować jako eksperyment. Czysto naukowy. Założyłem swoje konto. Wpłaciłem dwie stówki – mój limit badawczy. Nie po to, żeby wygrać, żeby przetestować. Wybrałem grę, która miała najbardziej przejrzyste zasady bonusowe i wysoki procent zwrotu. To była moja „fucha po fuchach”. Analizowałem, notowałem w telefonie sekwencje, obserwowałem, po ilu spinach aktywuje się bonus.

Przez trzy wieczory moje dwieście złotych skurczyło się do osiemdziesięciu. Eksperyment się nie udawał. Statystyka była nieubłagana. Ostatniej nocy, przed zmianą, pomyślałem: „Dobra, ostatnie dziesięć spinów. Na pożegnanie z tematem”. Ustawiłem minimalny zakład, byle tylko dokończyć notatki. Kliknąłem. Nic. Kolejny spin. Znowu nic. Byłem już prawie pewien. Kliknąłem trzeci raz. I wtedy ekran… zaciął się. Na ułamek sekundy. Pomyślałem: „No tak, bug. Typowe”. Ale to nie był bug.

Ekran rozbłysnął intensywnym, złotym światłem. Gra, w którą grałem, nazywała się „Golden Pulse” – Złoty Puls. I nagle cały ekran zaczął właśnie pulsować złotem. Bębny zniknęły, a pojawiła się animacja sieci neuronowej – takiej złotej, rozgałęzionej. Liczba w polu wygranej, która do tej pory pokazywała zera, zaczęła rosnąć. Powoli, cyfra po cyfrze. 100… 500… 1000… 3000… 5000…

Siedziałem w ciszy swojego mieszkania, patrząc, jak system, który właśnie badałem, wymyka się wszystkim moim analizom. To nie była logika. To był po prostu ślepy, błogi traf. Człowiek, który całe życie ufał tylko kodem i logice, dostał prezent od przypadku. Ironiczne, prawda? Licznik zatrzymał się na 8 742 złotych.

Pierwsza myśl: „To błąd w generowaniu liczb losowych”. Druga: „Nie, to po prostu ten jeden na milion spinów”. Trzecia, praktyczna: „A jak z wypłatą?”. Procedura była… doskonale zaprojektowana. Przejrzysta, z kilkoma krokami weryfikacyjnymi. Jak dobry software. Złożyłem wniosek. Przelew dotarł następnego dnia popołudniu, gdy spałem po nocnej zmianie. Obudziłem się i zobaczyłem SMS-a od banku. To było realne.

Nie czułem euforii. Czułem… lekkie oszołomienie. Jakbym odkrył, że w najstaranniej zaprojektowanym systemie jest jednak mała furtka dla cudu. Te pieniądze nie były zarobione. To nie była zapłata za moją pracę przy taśmie ani za naprawę komputerów. To był losowy bonus od wszechświata. Postanowiłem, że nie wydam tego na rachunki. To byłby grzech.

Nazajutrz poszedłem do swojego ulubionego klienta – pana Jerzego, emerytowanego nauczyciela, który prowadzi małe muzeum historii lokalnej w jednym pokoju w starej kamienicy. Jego komputer miał dwanaście lat. Pan Jerzy pokazywał mi zdjęcia na ekranie, który migotał jak stroboskop. „Panie Krzysztofie, marzy mi się żeby to zeskanować, zdigitalizować… ale to kosztuje”.

Kupiliśmy nowy komputer, skaner płaski i profesjonalny skaner do negatywów. Zainstalowałem wszystko, przeszkoliłem pana Jerzego. Przez tydzień, zamiast spać po nocce, pomagałem mu skanować pierwsze pudła zdjęć. Jego oczy, gdy zobaczył na jasnym ekranie twarz swojej matki z 1938 roku, wyostrzoną i czystą… To była lepsza zapłata niż cokolwiek innego. Resztę pieniędzy z kasyno Vavada przekazałem mu na subskrypcję chmury do przechowywania tych archiwów. To było najlepsze „wykorzystanie” wygranej, jakie mogłem wymyślić.

Czy coś się zmieniło? Tak. Dalej pracuję przy taśmie. Dalej naprawiam komputery. Ale mam teraz swoje małe, sekretne laboratorium. Raz w tygodniu, w ramach eksperymentu, wrzucam do kasyno Vavada symboliczną kwotę. Dwie kawy. Gram nie po to, żeby wygrać. Gram po to, żeby obserwować system. Być może kiedyś zrozumiem ten jeden, złoty moment, kiedy wszystko się wyrównało. I wiem już, że jeśli kiedykolwiek znów trafię na taki „błąd w systemie”, to pieniądze pójdą na kolejne archiwum, na kolejny stary komputer do naprawy, na kolejny uśmiech pana Jerzego.

Bo odkryłem, że najfajniejszy bonus to nie ten na ekranie. To ten, który możesz komuś dać. A kasyno online? To było tylko miejsce, gdzie mój algorytm życia na chwilę skrzyżował się z czystym przypadkiem. I w tym skrzyżowaniu znalazło się trochę złota, żeby podarować komuś pamięć.

Jestem konserwatorem zabytków. Moje ręce odnawiają to, co czas chce zniszczyć. Freski, złocenia, drewniane polichromie. Pracuję głównie w małych, zapomnianych kościółkach na prowincji. To samotna praca na rusztowaniach, w blasku lamp, wśród zapachu terpentyny i starego kurzu. Mój świat to przeszłość. A ja sam tkwię w niej chyba zanadto.

Od piętnastu lat samotnie mieszkam w starym domu po rodzicach. Wieczory spędzam z książką o historii sztuki, słuchając tej samej płyty z chorałami gregoriańskimi. Mój jedyny „romans” to był flirt z sąsiadką, skończył się, gdy powiedziała, że czuję się jak eksponat z muzeum – ciekawy, ale zimny i pokryty kurzem. Miała rację.

Przełom nastąpił w zeszłym roku, gdy dostałem zlecenie w małym drewnianym kościółku na Podlasiu. Podczas prac pod posadzką znaleźliśmy zabitą deską niszę. A w niej – starą, skórzaną skrzynię. Nie skarbiec. Zwykłą skrzynię na narzędzia. W środku, pod zbutwiałymi ściereczkami, leżały zeszyty nut i sterta listów. Okazało się, że to spuścizna po organiście z lat 20-tych, który tu pracował. Listy były do niego. Od kobiety. Miłosne, pełne żaru i tęsknoty. Pisała o muzyce, którą dla niej komponował. O dziewiątej symfonii, której nigdy nie dokończył, bo wyjechała, a on umarł z rozpaczy.

Jeden list kończył się zdaniem: „Kocham Cię bardziej niż ciszę między nutami. I wiem, że cisza ta kiedyś zabrzmi.” To zdanie sparaliżowało mnie. Stałem w tym zimnym kościele, trzymając pożółkły papier, i po raz pierwszy od lat poczułem coś innego niż patynę czasu. Poczucie straty. Nie jego. Mojej własnej. Ja też żyłem w ciszy między nutami. I ta cisza nigdy nie zabrzmiała.

Przywiozłem skrzynię do domu. Postawiłem ją w pracowni. Patrzyła na mnie. A ja patrzyłem na puste mieszkanie. I na te listy. I na moje własne, niezapisane kartki.

Musiałem coś zrobić. Coś głośnego. Coś teraz. Nie za pięć lat, gdy skończę konserwację kolejnego ołtarza. Teraz. Zaczęło się od głupiego pomysłu. Pomyślałem: co by zrobił ten organista, gdyby miał szansę? Może zaryzykowałby wszystko, by dokończyć tę symfonię? A ja? Co ja ryzykuję? Tylko swoją ciszę.

Szukałem w sieci czegoś, co jest przeciwieństwem mojej pracy – szybkiego, nieprzewidywalnego, nieopartego na starannym planie. Trafiłem na forum, gdzie ludzie dyskutowali o różnych… doświadczeniach. Vavada opinie przewijały się często. Nie były jednolite. Jedni narzekali, inni chwalili. Ale były szczegółowe. Jak opisy technik malarskich. To mi zaimponowało. Nie chciałem jednogłośnego zachwytu. Chciałem rzetelnego opisu. To dostałem.

Zarejestrowałem się. Nick: „Konserwator”. Wpłaciłem siedem tysięcy złotych. Pieniądze odłożone na nowy mikroskop do prac restauratorskich. Narzędzie do zaglądania w przeszłość. A ja chciałem spojrzeć w przyszłość. Chociaż na chwilę.

Nie umiałem grać. Wybrałem automat o nazwie „Symphony of Fortune”. Symfonia fortuny. Gra z nutami, dyrygentami, instrumentami. To był mój świat, ale w krzywym zwierciadle. Postawiłem minimalną stawkę. Przez dwie godziny kręciłem, jak nakręcam stary zegar. Bez emocji. Straciłem z trzy tysiące. To było jak patrzenie, jak farba złuszcza się ze ściany – powolne, nieuchronne.

Zostało mi cztery tysiące. I ta myśl: „Cisza między nutami”. Cisza mojego życia. Z irytacji, nie z nadziei, zwiększyłem stawkę do maksimum i kliknąłem spin. Patrzyłem na sufit mojej pracowni, na pajęczyny w kątach, których nigdy nie sprzątam.

Rozległ się dźwięk, którego nie da się opisać. Był jak połączenie uderzenia w gong i początku wielkiej orkiestrowej crescendo. Na ekranie zatrzymały się trzy symbole batuty. Nagle cała grafika zniknęła, a pojawił się interfejs przypominający partyturę. „MAESTRO’S BONUS: COMPOSE YOUR VICTORY” – głosił napis.

Moim zadaniem było „komponowanie” symfonii, wybierając sekcje instrumentów. Każda sekcja to inny rodzaj bonusu. Drewniane dęte – darmowe spiny. Kotły – natychmiastowe wygrane. Smyczki – progresywny mnożnik. Wybrałem smyczki. Partytura na ekranie zapełniła się nutami, a z każdą nutą mnożnik rósł. x5, x10, x20… Moją „symfonię” grała teraz wirtualna orkiestra, a saldo rosło w rytmie finałowej ody. 20 000 zł. 50 000 zł. 100 000 zł… Zatrzymało się na 172 000 złotych.

Sto siedemdziesiąt dwa tysiące.

Nie wstałem. Nie krzyknąłem. Płakałem. Tak po prostu. Łzy spływały mi po twarzy i kapaly na stół, na którym leżały listy organisty. To nie była wygrana. To była odpowiedź. Odpowiedź na tamten list. „Cisza ta kiedyś zabrzmi.” Dla niego nie zabrzmiała. Dla mnie właśnie wybuchła fanfarami.

Wykonałem vavada opinie wypłatę następnego dnia. Procedury były żmudne, ale przejrzyste. Jak przy odbiorze dzieła sztuki – każdy detal musiał się zgadzać. Przelew przyszedł.

Nie kupiłem nowego mikroskopu. Poszedłem do Akademii Muzycznej. Znalazłem studenta kompozycji, utalentowanego, biednego jak mysz kościelna. Zaproponowałem mu umowę. Płacę mu za dokończenie dziewiątej symfonii z listów. Na podstawie zachowanych fragmentów nut, klimatu, emocji. Powiedziałem: „Niech ona zabrzmi”.

Równolegle zrobiłem coś, czego nigdy bym nie zrobił. Wynająłem małe, stylowe mieszkanie w centrum miasta. Z widokem na ludzi, na ruch. Sprzedałem połowę starych mebli. Przestałem słuchać chorałów. Zacząłem słuchać jazzu. Głośno.

Premiera „IX Symfonii ‘Z listów’” odbyła się trzy miesiące później w małej sali kameralnej. Zaprosiłem sąsiadkę. Przyszła. Gdy muzyka, pełna romantycznego żaru i smutku, popłynęła, spojrzałem na nią. Płakała. Po koncercie podeszła do mnie. „To było piękne. I… niespodziewane. Zupełnie jak ty ostatnio.”

Dziś nie jesteśmy jeszcze parą. Ale pijemy razem kawę. Rozmawiamy. O teraźniejszości. Nie tylko o przeszłości.

A skrzynia organisty? Stoi w mojej nowej pracowni, obok laptopa, na którym czasem, z ciekawości, sprawdzam vavada opinie. Nie po to, by grać. Po to, by przypomnieć sobie, że czasem, by usłyszeć muzykę własnego życia, trzeba najpierw zaryzykować, że usłyszy się tylko kakofonię. I postawić wszystko na jedną, szaloną kompozycję.

I wiesz co? Ta cisza między nutami? Wreszcie zabrzmiała. I to nie była symfonia. To był pierwszy, niepewny akord. I to wystarczy. Wystarczy, by zacząć od nowa.